Najnowsze komentarze

    Rośliny lecznicze „Przełomu Jasiołki” – prezentacja z wykładu wygłoszonego 24 sierpnia 2019 roku (sobota) w auli Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej podczas Karpackich Klimatów

    Podczas wykładu obiecaliśmy Słuchaczom udostępnić prezentację z wykładu pt. ”Rośliny lecznicze „Przełomu Jasiołki”.

    Proszę kliknąć na link aby ściągnąć w postaci .pdf

    image

    Konspekt prezentacji:

    Rośliny lecznicze „Przełomu Jasiołki”

    Henryk Różański & Dominik Wróbel

    Rezerwat „Przełom Jasiołki”

    • Utworzony Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 10 listopada 1976 roku.

    • Powierzchnia rezerwatu: 121,32 ha.

    • Las o naturalnym charakterze, pozostałość dawnej Puszczy Karpackiej, porastający teren w rejonie przełomu Jasiołki między masywami Ostrej (687 m n.p.m.) i Piotrusia (727 m n.p.m.).

    • Jaworzyna górska z języcznikiem oraz żyzna buczyna karpacka z miesięcznicą trwałą.

    • Dominującym gatunkiem jest klon jawor z domieszką buka, jodły i wiązu górskiego.

    Rezerwat „Przełom Jasiołki”

    • W rezerwacie występuje około 300 gatunków roślin naczyniowych, np.

    smotrawa okazała, turzyca orzęsiona, marzanka wonna, gajowiec żółty, szczyr trwały, kopytnik pospolity, tojad dzióbaty, wawrzynek wilcze-łyko, powojnik alpejski, żywokost sercowaty, ciemiężyca zielona, obrazki alpejskie, parzydło leśne, pokrzyk wilcza-jagoda, lulecznica kraińska, goryczka trojeściowa.

    Sadziec konopiasty – Eupatorium cannabinum L., Asteraceae = Compositae

    • Bylina do 1,5 m wys.

    • Gleby wilgotne, eutroficzne
    i bardzo zasolone, o odczynie od obojętnego
    do zasadowego.

    • Łęgi, olsy, ziołorośla porębowe.

    • Wydajność miodowa 160 kg/ha.

    • Europa, Azja, Afryka Północna

    Sadziec konopiasty – Eupatorium cannabinum L., Asteraceae = Compositae

    Radix (Rhizoma cum radicibus) et Herba Eupatorii cannabini

    Składniki: sesquiterpene lactones (eupafolin, euperfolitin, eufoliatin, eufoliatorin, euperfolide, eucannabinolide, helenalin), immonostimmulatory polysaccharides; flavonoids (quercetin, kaempferol, hyperoside, astragalin, rutin, eupatorin); diterpenes (dendroidinic acid, hebenolide), sterols, volatile oils.

    Działanie: diaphoreticum (napotne), amarum (gorzkie), laxativum (rozwalniające), tonicum (tonizujące), antispasmodicum (przeciwskurczowe), carminativum (wiatropędne), astringentum. Immunostymulujące.

    Zastosowanie: grypa, nieżyty i infekcje układu oddechowego, choroby reumatyczne (w tym mięśniowy), spadek odporności na zakażenia. Zaparcia. Choroby wątroby, śledziony i pęcherzyka żółciowego.

    Zewnętrznie: trudno gojące się i zakażone rany, owrzodzenia, liszaje, wypryski.

    Dawkowanie i preparaty: nalewka 2-4 ml 3 razy dziennie (1:10 in 45%), napar z 1-2 łyżeczek surowca na filiżankę wrzątku, 3 razy dziennie.

    Obrazki alpejskie (wschodnie) – Arum alpinum Schott&Kotschy (A. orientale Bieb), Araceae

    • Bylina

    • Bulwiaste kłącze

    • Owoc – czerwona jagoda, pozostaje po uschnięciu liści

    • Kwitnie od kwietnia do czerwca.

    • W Polsce przebiega północna granica zasięgu

    • Tylko w południowej części Polski, (głównie pd.-wsch. rejony)

    • Narażony na wyginięcie.

    • Wilgotne gleby, zasobne, o odczynie od obojętnego do zasadowego.

    • Grądy, żyzna buczyna, lasy łęgowe.

    Obrazki alpejskie (wschodnie) – Arum alpinum Schott&Kotschy (A. cylindraceum Gasparrini, A. orientale Bieb), Araceae

    • W dawnej medycynie oficjalnej: Arum maculatum L., A. italicum Mill. W medycynie ludowej mylono gatunki, podgatunki i odmiany.

    Rhizoma Ari. Ważny surowiec do usztywniania materiałów (krochmal)!

    Składniki: skrobia 20-40% (inne gat. do 70%), glikozydy ok. 1% (aroina 0,005%, aronina, aroidyna), saponiny (aryna do 0,1%), kwas pruski, tłusty olej 0,5-1%, gumożywica – bassoryna do 18%, szczawian wapnia, izobutyloamina.

    Działanie: rubefaciens, vesicantia, epispastica, mucilaginosa, emolientia, resolventia, alterantia; tonicum, nervinum. Środek bodźcowy, pobudzający krążenie krwi i limfy, przeciwzastoinowy. Powoduje rewolucję fizjologiczną w organizmie.

    • Dawniej doustnie i zewnętrznie, do gojenia zmian troficznych
    i paprzących się ran/owrzodzeń.

    • Do wcierania (tinctura 1:10 in 45-70% eth.) przy chorobach przeziębieniowych, zastarzałych, opornych na leczenie, reumatycznych, związanych ze skrofulozą, niedrożnością węzłów chłonnych.

    • Również w skrajnych sytuacjach: afonia, nerwice, zaburzenia neurotransmisji. Sproszkowany: 600 mg 1-2 razy dziennie (nieżyty przewodu pokarmowego, wyziębienie, zastarzałe nieżyty układu oddechowego).

    Kopytnik pospolity –
    Asarum europaeum L. Aristolochiaceae.

    • Zimozielona bylina.

    • Kłącze pełzające.

    • Kwiaty przy ziemi, brudnopurpurowe, dzwonkowate.

    • Kwitnie od marca do maja.

    • Gleby świeże, eutroficzne, o odczynie lekko kwaśnym do zasadowego.

    • Żyzne lasy liściaste: grądy, buczyny, lasy łęgowe.

    Kopytnik pospolity –
    Asarum europaeum L., Aristolochiaceae.

    Rhizoma Asari cum Herba (Ph.Helv.), Herba Asari cum radicibus (Ph.Pol. III).

    Składniki: olejek eteryczny 0,7-4% (do 50% alfa-azaron, ponadto izomer gamma-; aldehyd azarylowy, metyloeugenol, octan bornylu, terpen, seskwiterpen, diazaron), garbniki, cukry – ok. 3-4%, żywica, śluzy, allantoina, kwas chlorogenowy, wit. C 163 mg/100 g ś.m., beta-sitosterol.

    • Test Amesa, testy na myszach – mutagenność alfa- i beta-azaronu. Surowce z beta-azaronem są usuwane z lekospisów i żywności (tatarak, kopytnik). Gamma-azaron występuje w pieprzu czarnym.

    Kopytnik pospolity –
    Asarum europaeum L., Aristolochiaceae.

    Działanie: wykrztuśne, antybakteryjne, fungistatyczne, rozkurczowe, przeciwastmatyczne, silnie żółciotwórcze, przeciwpasożytnicze.

    W większych dawkach wymiotne i przeczyszczające.

    Wskazania: głównie zakażenia i stany zapalne układu oddechowego. Dychawica oskrzelowa. Stany zapalne zatok i uszu.

    Jako alternatywa dla wymiotnicy.

    Dr G. Madaus: nerwice, nerwobóle.

    Zewnętrznie do wcierania jako środek rozgrzewający i antyseptyczny (odwaniający).

    Posologia: wg Ph. Helv. 100-200 mg 2-3 razy dz. (tabl., inf., pulv.).

    Tinctura 1:10 in 60% eth. 10-15-20 kropli 2-3 razy dz.

    Przymiotno białe – Erigeron annuus (L.) Persoon, Asteraceae = Compositae.

    • Pochodzi z Ameryki Północnej.

    • Roślina dwuletnia lub trwała.

    • Gleby aluwialne rzeczne, wydmy piaszczyste, zręby.

    • Kwitnie od czerwca do listopada.

    Przymiotno białe – Erigeron annuus (L.) Persoon, Asteraceae = Compositae.

    • Również w lecznictwie są wykorzystywane: Erigeron canadensis L. (przymiotno kanadyjskie) oraz Erigeron acer L. (przymiotno ostre).

    Herba Erigeronis

    • Składniki: olejek eteryczny 0,3-1% (terpineol, limonen, linalol, ester matrikariowy, p-cymol, octan metyloetylu, aldehyd kuminowy, kubeben, beta-trans-farnezen), garbniki, kwas galusowy, cholina, betaina, kwas benzylo-benzoesowy, benzoesan benzylu.

    • Działanie: przeciwbiegunkowe, przeciwpasożytnicze, przeciwkrwotoczne, antynowotworowe, rozkurczowe, uspokajające, przeciwbólowe.

    • Wskazania: nadmierne krwawienia miesiączkowe, profilaktyka krwotoków macicznych, krwawienia pozamiesiaczkowe, krwotoki z nosa, stany zapalne naczyniówki oka, krwawienia śródmiąższowe, w jamie brzusznej, w układzie oddechowym i moczowym, krwiomocz, choroba hemoroidowa, kamica moczowa, zapalenie pęcherza moczowego, nerwice, bezsenność, parazytozy.

    • Inf. 1-2% ex sicc./rec. Herba, okłady, przemywanie, płukanki. Kilka filiżanek dziennie. Tinctura 1:10 in 70% eth. – 20-30 kropli w H2O.

    • Kosmetyka: stany zapalne skóry, plamice naczyniowe, trądzik różowaty, rozszerzone pory skórne, teleangiektazje, zwiotczała skóra.

    Żabieniec pospolity, żabieniec babka wodna – Alisma plantago Linne, Alisma plantago-aquatica L., Alismataceae

    • Wody stojące i bardzo wolno płynące.

    • Eurazja, Afryka. Zawleczony również do Australii i Ameryki Północnej.

    Radix Alismae.

    Składniki: tetracykliczne trójterpeny (alisole), nitrylozydy, alkaloidy, leukoantocyjany, garbniki, saponiny, flawonoidy (rutyna), skrobia (do 30%), śluzy, żywica.

    Działanie: hipocholesterolemiczne, hipoglikemiczne, moczopędne, przeciwobrzękowe, krwiotwórcze, przeciwszkorbutowe, czyszczące krew.

    Wskazania: obrzęki, nadciśnienie, stany zapalne nerek i pęcherza moczowego, atonia macicy, anemia, gnilec, wodobrzusze, cukrzyca, miażdżyca.

    • Kosmetyka: odżywcze dla skóry, pojędrniające, rozjaśniające cerę, oczyszczające i odtruwające na skórę, przeciwzaskórnikowe, bodźcowe.

    • Dr G. Madaus: 1:10 in 45% eth., 20-30 kropli 2-3 razy dziennie. Napar, odwar 1-2% – kilka filiżanek dziennie, do okładów.

    Uczep trójlistkowy – Bidens tripartita L., Asteraceae = Compositae.

    • Roślina jednoroczna.

    • Owocem jest płaska niełupka, która posiada haczyki na krawędziach oraz 1-2 krótsze i 2 dłuższe ości pokryte zadziorkami.

    • Kwitnie od czerwca do sierpnia.

    • Gatunek euroazjatycki.

    • Azotolubny.

    • Charakterystyczny dla zbiorowisk rozwijających się na wysychających latem brzegach wód (klasa Bidentetea), w siedliskach ruderalnych.

    • Terofit.

    Uczep trójlistkowy – Bidens tripartita L. = B. cannabina Lam., Asteraceae = Compositae.

    Herba Bidentis. W starych lekospisach pod nazwą: Herba Cannabis aquaticae lub Herba Verbesinae.

    Składniki: olejek eteryczny, poliacetyleny, tetraacetyleny, garbniki 6-7%, poliiny, witamina C – 0,18%, gorycze, karoten 0,012% ksantofile.

    Działanie: diureticum, cholagogum, adstringentum, antiphlogisticum, emmenagogum, diaphoreticum.

    Wskazania: infekcje i stany zapalne układu moczowego, skąpe miesiączkowanie. Choroba hemoroidowa (wlewki, czopki z ekstraktem). W medycynie ludowej: nowotwory (guzy rakowe). Ziele w maściach, sok, papka – choroby skórne, rany.

    Posologia: Inf. 1-2%, 200-400 ml dziennie.

    Poziewnik – Galeopsis, Lamiaceae = Labiatae

    • Poziewnik dwudzielny – Galeopsis bifida Boenn.

    • Poziewnik szorstki – Galeopsis tetrahit L.

    • Poziewnik pstry – Galeopsis speciosa Mill.

    • Poziewnik miękkowłosy – Galeopsis pubescens Besser

    • Gleby świeże mezo- do eutroficznych, o odczynie słabo kwaśnym do obojętnego.

    • Rośliny roczne.

    Poziewnik – Galeopsis, Lamiaceae = Labiatae

    Herba Galeopsidis, Ph.Helv. ÖAB, Hung.

    Składniki: kwas krzemowy – ok. 1%, garbniki 5-10%, saponiny, alkaloidy (stachydryna 0,16%), fenolokwasy, irydoidy.

    • Działanie: przeciwwysiękowe, przeciwzapalne, przeciwkrwotoczne, antyalergiczne, przeciwbiegunkowe, kardioprotekcyjne, przeciwmiażdżycowe, przeciwkamicze.

    Wskazania: zakażenia układu oddechowego, w tym gruźlica płuc, skrofuloza, ryzyko krwotoków, nadmierne krwawienia miesiączkowe, bolesne miesiączkowanie, stany zapalne żył, żylaki, plamice, choroba wieńcowa, zapalenie nerek i pęcherza moczowego, krwiomocz, kamica moczowa, choroby alergiczne, stany zapalne jelit i żołądka, choroba wrzodowa, owrzodzenia jelit, tętniaki, zapalenie opon mózgowych, zapalenie macicy, stany zwyrodnieniowe i zapalne kości oraz stawów, złamania, zwichnięcia, uszkodzenia mięśni, zapalenie krtani, katar, chrypka, choroby dziąseł, stany zapalne oczu.

    Kosmetyka: źródło krzemu dla skóry, dz. przeciwstarzeniowe, przeciwzapalne, uszczelniające naczynia krwionośne.

    Posologia: dec. 2%, got. 20 min.; 100 ml 2-4 razy dziennie.

    Kielisznik zaroślowy Calystegia sepium R.Brown, Convolvulaceae.

    • Bylina z pełzającym kłączem.

    • Owija się lewoskrętnie.

    • Owocem jest torebka.

    • Kwitnie od czerwca do września.

    • Gleby wilgotne, eutroficzne o odczynie zasadowym.

    • Wilgotne zarośla, łęgi, olsy.

    Kielisznik zaroślowy Calystegia sepium R.Brown, Convolvulaceae.

    Herba et Rhizoma cum radicibus (Radix) Claystegiae (Convolvuli sepii).

    Składniki: żywiczny glikozyd jalapinowy (Rhizoma cum rad. 6-7%, Herba 3-3,5%, Folium 2-2,5%), kwas kawowy, kwas neochlorogenowy (5-kawoilochinowy), ferulowy, p-kumarowy, kaempferol, kwercetyna, rutyna.

    Działanie: rozwalniające lub przeczyszczające, przeciwrobacze, silnie żółciopędne, przeciwbólowe, uspokajające, cytotoksyczne wobec onkocytów.

    Tinctura 1:10 in 70 eth. jako sedativum i amarum 15-20 kropli, inf., dec. 2-2,5%, 50 ml 1-2 razy dz.

    • Dawniej Resina Convolvuli sepium jako alternatywa dla Convolvulus jalappa, wilca przeczyszczającego – Exogonium purga Bentham = Ipomoea purga Hayne.

    ŚwietlikEuphrasia, Scrophulariaceae, Orobanchaceae.

    Świetlik lekarski Euphrasia officinalis Linne

    • Świetlik łąkowy Euphrasia rostkoviana Hayne

    • Świetlik wyprężony Euphrasia stricta Host

    • Półpasożyty.

    • W XX wieku przestał „istnieć” gatunek: świetlik lekarski Euphrasia officinalis L.,
    a samą nazwę uznano za zbiorczą, obejmującą szereg podobnych do siebie gatunków europejskich: świetlik łąkowy Euphrasia rostkoviana Hayne, świetlik wyprężony Euphrasia stricta Host, świetlik zwarty (zwartolistny) Euphrasia curta (Fries) Wettstein, świetlik Kernera Euphrasia Kerneri Wettstein, świetlik krótkogruczołkowy Euphrasia brevipila Burnat, Gremli i inne.

    • Wymienione gatunki swobodnie krzyżują się ze sobą tworząc liczne mieszańce.

    ŚwietlikEuphrasia, Scrophulariaceae, Orobanchaceae.

    Herba Euphrasiae.

    • Składniki: glikozydy irydoidowe – ok. 1%, w tym aucubin 0,5%, eufrozyd, 10-p-kumaroilo-aukubina, genipozyd, adoksozyd, iksorozyd, mussaenozyd; garbniki (około 12%), kwas galusowy, kwas ferulowy, chlorogenowy olejek lotny 0,2%, flawonoidy, fenylopropanoidy, sterole, śluzy.

    1967 rok: Królikowska dokonała szczegółowej analizy składu ziela Euphrasia rostkoviana Hayne, wykrywając w nim związki irydoidowe, depsydowe
    i flawonoidy.

    Sticher wykrył w latach 80 XX w. nowy glikozyd fenylopropanoidowy – eukovozyd.

    ŚwietlikEuphrasia, Scrophulariaceae, Orobanchaceae.

    Działanie: ściągające, przeciwwysiękowe, przeciwzapalne, odkażające, przeciwobrzękowe, ochronne na miąższ wątroby i trzustkę, przeciwreumatyczne, cytoprotekcyjne, przeciwrodnikowe.

    Posologia: nalewka 1-4 ml 3 razy dziennie 1:10 in 45%; napar z 1 łyżeczki na filiżankę wrzątku; 3 razy dziennie, ponadto do okładów 1 łyżeczka surowca na ݣ wody.

    Johann Künzle (1857-1945): „obgotowane ziele jest stosowane przy zaczerwieniu oczu, zapaleniu powiek i spojówek oraz w zmętnieniu oczu.

    • Należy używać tylko odwary klarowne!.

    Dr med. G. Madaus (1890-1942): choroby skórne, stany zapalne błon śluzowych, żołądka, jelit, oczu, jamy nosowej, uszu; żółtaczka. Zagrożenia uszkodzenia wątroby. 2-4 g 2-3 razy dziennie.

    Krwawnica pospolita Lythrum salicaria L., Lythraceae.

    • Bylina z grubym i zdrewniałym korzeniem.

    • Owocem jest torebka.

    • Kwitnie od lipca do września.

    • Gleby wilgotne, mokre, eutroficzne o odczynie obojętnym.

    • Lasy łęgowe, olsy.

    • Zbiorowiska ziołoroślowe wzdłuż cieków wodnych, wilgotne i podmokłe łąki, torfowiska niskie.

    Krwawnica pospolita Lythrum salicaria L., Lythraceae.

    Radix et Herba cum Floribus Salicariae (Lysimachiae purpureae).

    Składniki: garbniki (liście 12%, łodygi 10%, kwiatostany 13-14%, korzeń 8,5%), fenolokwasy (p-kumarowy, chlorogenowy, galusowy, elagowy), flawonoidy (orientyna, luteolina, witeksyna), antocyjany (kwiaty ok. 1%, malwidyna, cyjanidyna), glikozydy (salikaryna), cukry (galaktoza, skrobia), sterole (beta-sytosteryna), śluzy, irydoidy (loliolid).

    Wskazania: biegunki różnego pochodzenia, czerwonka, nieżyt żołądka, jelit, choroba hemoroidowa, chroniczne stany zapalne skóry i błon śluzowych.

    • Sok, napar i odwar z ziela, pędów kwitnących i korzeni do hamowania krwotoków, ściągania ran i owrzodzeń.

    • Odwar i napar polecano po porodzie i przy nadmiernych krwawieniach miesiączkowych.

    Krwawnica pospolita Lythrum salicaria L., Lythraceae.

    Dr G. Madaus podał: w Polsce używano ziele i kwiat krwawnicy w leczeniu nieżytu jelit. Zalecił wodne wyciągi z surowca przy ostrym i chronicznym zapaleniu jelit, tyfusie i czerwonce. Ponadto jako środek uspokajający.

    Posologia: inf., dec. 2-3%, kilka filiżanek dziennie, Tinctura (in 40% eth.), Acetum 1:10 – 2-5 ml 2-3 razy dziennie, 5 ml na 100 ml wody do płukania, okładów.

    Kosmetyka: przeciwłojotokowe, matujące, obkurczajace na pory i naczynia krwionośne, odkażające i pojędrniające. Polecane są przy cerze tłustej i naczyńkowej oraz trądzikowej, w tym w przebiegu trądzika różowatego. Do płukania włosów tłustych i z łupieżem.

    Karbieniec pospolity Lycopus europaeus L., Lamiaceae, Labiatae.

    • Bylina z podziemnymi rozłogami, grubymi i długimi do 1 m.

    • Owocem jest rozłupnia.

    • Kwitnie od lipca do września.

    • Gleby mokre, eutroficzne, o odczynie obojętnym.

    • Olsy, łęgi jesionowo-olchowe, jesionowo-wiązowe, podgórskie łęgi jesionowe i topolowo-wierzbowe.

    Karbieniec pospolity Lycopus europaeus L., Lamiaceae, Labiatae.

    Herba Lycopi, Herba Marrubi aquatici.

    Składniki: olejek eteryczny 0,2%, żywica ok. 3%, flawonoidy 2-3%, kumaryny 0,12%, alkaloidy, witamina C, karoten, luteolina, apigenina, kwas kawowy, litospermowy, chlorogenowy, rozmarynowy ursolowy, synapinowy, elagowy, saponiny, dużo fluoru (0,05-0,1%), garbniki ok. 3%. W olejku eterycznym: octan bornylu, kamfen, geraniol, limonen, linalol.

    Działanie: hamujące nadczynność tarczycy, przeciw osteoporozie, uspokajające, przeciwnerwicowe, przeciwgorączkowe, przeciwbólowe, rozkurczowe, poprawiające krążenie limfy, antygonadotropowe.

    • Obniża poziom prolaktyny.

    Wskazania: nadczynność tarczycy, nerwice, napięcie przedmiesiączkowe, hiperprolaktynemia, trądzik, zapalenie piersi, choroby gorączkowe.

    Dr G. Madaus pierwszy wprowadził wyciąg ze świeżego ziela do obrotu handlowego. Nerwice serca, nadciśnienie, „uderzenia krwi do głowy i gorąca”.

    Goryczka trojeściowa Gentiana asclepiadea L., Gentianaceae.

    • Bylina o grubym kłączu.

    • Kwitnie od lipca do września.

    • W Polsce osiąga północną granicę zasięgu.

    • Gleby świeże, mezotroficzne, o odczynie umiarkowanie kwaśnym.

    • Bory świerkowe, jodłowo-świerkowe i jodłowe, buczyna karpacka, jaworzyny górskie.

    Goryczka trojeściowa Gentiana asclepiadea Linne, Gentianaceae.

    Radix Gentianae asclepiadea.

    Składniki: gencjopikryna, gencjanina, gencjanidyna, gencjalutyna, gencjabetyna.

    Działanie: ogólnie pobudzające procesy sekrecji, wzmagające pracę układu pokarmowego, nasilające trawienie i apetyt, tonizujące, wzmacniające, krwiotwórcze, przeciwrobacze (świeży surowiec), przeciwalergiczne (alergie pokarmowe), pobudzające macicę, wzmagające metabolizm komórkowy.

    Wskazania: współczulne zapalenie oka (zapalenie błony naczyniowej oka), krwiomocz, powolna przemiana materii, zaparcia, niedokrwistość, niedowłady, zaburzenia neurotransmisji, brak apetytu, charłactwo, niestrawność, zaparcia, atonia jelit i żołądka.

    • Skłonności do zakażeń przewodu pokarmowego. Parazytozy. Mikozy jelit. Wzdęcia.

    Posologia: tinctura 1:10 in 60% eth. 10-30 kropli w wodzie kilka razy dziennie; napar z 1 g surowca 3 razy dziennie. 1-1,5 g pulv. 2-3 razy dziennie. Vinum 1:10 – 25-30 ml 2-3 razy dz.

    Pokrzyk wilcza jagoda Atropa belladonna L., Solanaceae.

    • Krzewiasta bylina, do 2 m wys.

    • Owocem jest jagoda z fioletowym sokiem.

    • Kwitnie od czerwca do września.

    • Gleby świeże, eutroficzne, o odczynie obojętnym do zasadowego.

    • Żyzne buczyny, grądy.

    Pokrzyk wilcza jagoda Atropa belladonna L., Solanaceae.

    Folium et Radix Belladonnae.

    Składniki: alkaloidy tropanowe (0,4-1,32%): hioscyjamina, atropamina, skopolamina, kwas atropowy.

    • W czasie suszenia l-hioscyjamina przechodzi w racemiczną d-l-hioscyjaminę (atropina).

    • Korzenie zawierają 0,5% alkaloidów.

    Działanie: rozkurczowe, przeciwbiegunkowe, rozszerzające źrenice, pobudzające OUN

    Pulvis Fol. Belladonnae max pro dosi 0,2, max pro die 0,6 g.

    Vinum Belladonnae od 5 do 6 ml pro die (2-3 miesiące).

    Tinctura Belladonnae 1:10 in eth. 70% max pro dosi 1,0; max pro die 3 g.

    Pokrzyk wilcza jagoda Atropa belladonna L., Solanaceae.

    Zastosowanie: nadkwaśność i nadmierne wydzielanie soku żołądkowego, biegunki, wymioty, kolki jelitowe, żółciowe, nerkowe (synergizm z morfiną, opium), dychawica oskrzelowa, okulistyka (leczenie zrostów, diagnostyka), nie stosować przy jaskrze!

    • Zatrucia narkotykami (morfina)

    • Parkinsonizm (Bułgaria, Jugosławia – Vinum Belladonnae), drżączka porażenna, zapalenie mózgu.

    • Choroba morska.

    Współczesne preparaty w Polsce: Hemorol – czopki, Spasticol – czopki, Cholitol – krople, Bellergot (z ergotaminą) – tabl., Bellapan – tabl.

    Leave a Reply

    You can use these HTML tags

    <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

      

      

      

    *

    code