Najnowsze komentarze

    Odczyn Benedicta – cukry.

    Ćwiczenie. Odczyn Benedicta.

    173 g cytrynianu sodu i 100 g węglanu sodu rozpuścić w 800 ml ciepłej wody, przesączyć i uzupełnić wodą do objętości 850 ml. Następnie w 100 ml rozpuścić 27 g siarczanu miedzi 5-wodnego. Oba roztwory wymieszać i dopełnić wodą do objętości 1 l[1].

    W odczynie Benedicta miedź ulega redukcji ze stopnia utlenienia +2 do +1. W obecności cukru redukującego wytrąca się ceglasto-czerwony osad tlenku miedzi. Odczyn Benedicta jest czulszy i bardziej swoisty od odczynu Fehlinga, dlatego nadaje się do wykrywania cukru w moczu. W dawnej diagnostyce na podstawie natężenia barwy wnioskowano o ilości glukozy w badanym moczu[2].

    reakcja_benedicta
    Reakcja Benedicta; H. Rozanski, LBPiE PWSZ Krosno

    Reakcję opracował amerykański chemik Stanley Rossiter Benedict (1884-1936).

    clip_image001
    Stanley Rossiter Benedict (1884-1936)

    Źródło ilustracji: http://www.jbc.org

    Wynik odczynu

    Ocena redukcji

    Przybliżone stężenie glukozy (g/100 ml)

    Brak zmiany barwy

    Próba ujemna

    0

    Barwa zielona, brak osadu

    + –

    0,1-0,3

    Barwa zielona, osad

    +

    0,5

    Barwa oliwkowa, osad

    ++

    1,0

    Barwa pomarańczowa, osad

    +++

    1,5

    Barwa czerwona, osad

    ++++

    2,0 i więcej


    [1] Brzeski W., Kaniuga Z. (red.): Praktikum z biochemii. Podstawy metodyczne. PWRiL Warszawa 1972; s. 18, 21.

    [2] Ostrowski W.S., Gumińska M., Krawczyk A.: Ćwiczenia z chemii ogólnej i fizjologicznej. Wyd. IV. PZWL Warszawa 1986; s. 304-308.

    Posłuchaj wykładu

     

    Comments are closed.